γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας
Όταν έρχονταν το Καλοκαίρι η ζωή στο Στρυμονικό τις δεκαετίες του 1940-1990 λειτουργούσε σε γοργούς ρυθμούς. Ξεκινούσε ο Θερισμός και όλες οι οικογένειες που είχαν χωράφια με στάρι και κριθάρι έπρεπε να κατέβουν στον κάμπο για να θερίσουν. Υπήρχε τεράστια ένταση και συμμετείχαν στον θερισμό όλα τα μέλη των οικογενειών. Δεν υπήρχαν περιθώρια για ολιγωρίες.
Θέριζαν ολάκερες ημέρες. Έπρεπε να προλάβουν κυρίως τον καιρό. Οι άνδρες χωρίς πουκάμισα ή με άσπρα και γκρι πουκάμισα ( τα χρώματα της εποχής) με ανοιγμένα στα στήθη, ιδρωμένοι και κατάκοποι πάσχιζαν να φέρουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν σε πέρας τον θερισμό. Δίπλα τους οι γυναίκες με το μαντήλι και το τσεμπέρι στο κεφάλι, με την ποδιά και τα μακριά φορέματα για να μην τους τσιμπούν οι μύτες από τα στάχυα, έδιναν τον δικό τους αγώνα. Τα δρεπάνια και τα δικράνια, είχαν την τιμητική τους. Δίπλα από κάθε θεριστή μαζεύονταν οι σωροί από τα στάχυα, τα έδεναν με σχοινί, σπάγκους ή σύρματα και τα έκαναν δεμάτια, ενώ από πίσω περνούσαν αυτοί που φόρτωναν τα κάρα για να μεταφερθεί όλος ο κόπος είτε στην αυλή του σπιτιού είτε σε κάποιο αλώνι για να ξεχωρίσει το στάρι από το κορμό. Οι ώρες του μεσημεριού τους έβρισκαν στο χωράφι. Επέλεγαν ένα σκιερό μέρος πλησίον του και άνοιγαν τον μποξά και τις μαντίλες για να τοποθετήσουν επάνω το λιγοστό φαγητό τους (τηγανητές μελιτζάνες, τυρί, πιπεριές, ελιές, ζυμωτό ψωμί, καρπούζι, πεπόνι ). Δεν σταματούσαν ίσως για λίγη ώρα ύπνου κάτω από τα δένδρα. Μετά, ο κάματος συνεχίζονταν μέχρι αργά το βράδυ που γυρνούσαν πίσω, όπου τις νοικοκυρές τις περίμενε το σπίτι και οι δουλειές του. Δύσκολες εποχές.
Αργότερα όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι θεριστικές μηχανές (οι κουμπίνες, οι κομπίνες) τα πράγματα απλοποιήθηκαν. Ο πατέρας μου θυμάμαι που έτρεχε ολημερίς να κλείσει ραντεβού για να μπορέσει να θερίσει, ή να μάθει σε ποια περιοχή θα ήταν η κουμπίνα για να δώσει το παρόν και να κατορθώσει να θερίσει. Οι περιοχές του κάμπου, του Τσάλτεπε, του Σαλτικλή κ.α ζούσανε μαζί με τους Στρυμονικιώτες. Οι ιδιοκτήτες τότε των μηχανών αυτών, ελλείψει χρημάτων έπαιρναν ένα τσουβάλι στάρι ανά στρέμμα ίσως και περισσότερο δεν θυμάμαι ακριβώς ή και αναλογικά ( σε σχέση με την παραγωγή του στρέμματος) Η κο(υ)μπίνα, θέριζε, ξεχώριζε το στάρι και το τοποθετούσε σε σακιά έτοιμο να μεταφερθεί στο σπίτι. Κο(υ)μπίνες στο Στρυμονικό είχαν οι οικογένειες των Τεγγελίδη, Τσιμπλινίδη και ίσως κάποιες άλλες που τώρα δεν θυμάμαι. Σήμερα ο τρόπος αυτός θερισμού συνεχίζεται με τις εξελιγμένες πλέον μηχανές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου