γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας
Η βόλτα στην πλατεία του Στρυμονικού τις δεκαετίες του 80-90 ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για μικρούς και μεγάλους και αποτελούσε μέρος της ζωής τους. Κάθε απόγευμα, κυρίως του Σαββάτου και της Κυριακής οι κάτοικοι (μικροί, μεγάλοι, γέροι και νέοι) συγκεντρώνονταν εκεί για να συζητήσουν, να γελάσουν και να περάσουν όμορφες στιγμές μαζί. Η βόλτα των μεγάλων, συνήθως μπροστά οι γυναίκες και πίσω οι άνδρες, ήταν ένα διαρκές πήγαινε- έλα μιας απόστασης 150 μέτρων, όσο δηλαδή ήταν το μήκος της πλατείας. Η βόλτα πραγματοποιούνταν στην μία πλευρά της πλατείας ενώ στην άλλη συνήθως ήταν παρκαρισμένα τα οχήματα, όσοι δηλαδή είχανε. Εκτός από τις διαρκείς ομιλίες, συζητήσεις, η πλατεία θύμιζε μελίσσι και ένα ανθρώπινο βουητό απλωνόταν σε όλη την έκταση της πλατείας. Ξεχώριζε ο ήχος από το πασατέμπο. (μαύρα και άσπρα σπόρια σε σακουλάκι). Στα παγκάκια κάθονταν οι επιτηρητές της βόλτας, οι κουτσομπόλες του χωριού και δεν έφηναν να πέσει χάμω, ούτε μια κίνηση χωρίς να την σχολιάσουν!Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα κυνηγητό και κρυφτό, ανάμεσα στους μεγάλους.
Εκεί γνωρίζονταν και οι νέοι, εκεί φλέρταραν και εκεί γεννήθηκαν μεγάλοι έρωτες. Κάποιοι, όσοι είχανε στη τσέπη
τους κάποιες δραχμούλες κάθονταν στα
καφενεία και απολάμβαναν απλούς λιτούς μεζέδες, κεφτεδάκια, σουβλάκια, λίγη
ντομάτα, κομμένο αγγουράκι, σαρδέλα, ελιές και ίσως κάποια μπριζόλα. Λατρεύαμε ως παιδιά το σουβλάκι με την φρυγανισμένη
φέτα, καρφωμένη στην κορυφή και την πορτοκαλάδα ή λεμονάδα με το καλαμάκι,
μέσα.
Η πλατεία ήταν και είναι το κέντρο της κοινωνικής ζωής του χωριού, ένας
χώρος γεμάτος ζεστασιά, ζωντάνια και ανθρώπινη επαφή. Κάποια χρονική περίοδο,
αυτού του είδους η διασκέδαση άρχισε να φθίνει, μέχρι που εξέλειψε εντελώς.
Πρόσφατα διάβασα σε ένα χώρο κοινωνικής δικτύωσης ότι έγινε προσπάθεια
αναβίωσης της «βόλτας» από τους νέους ανθρώπους. Υπήρχε ανταπόκριση αλλά αυτή η
διασκέδαση δεν καλύπτει πλέον στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου